ایستگاه اخر

که همه روياهاي خود را تنها بخاطر اينکه يکي از آنها به حقيقت نپيوسته است رها کنيم

که همه دستهايي را که براي دوستي بسوي ما دراز مي شوند بخاطر اينکه يکي از دوستانمان رابطه مان را زير پا گذاشته است رد کنيم

که هيچ عشقي را باور نکنيم بخاطر اينکه در يکي از آنها به ما خيانت شده است...

در سكوت مي توان نگاه را معنا كرد و آن را با عشق به دل پيوند زد

        مي خواهم سكوت كنم و تنها به حرف نگاهت گوش كنم...

                      خسته از نوشتن و خط زدن و دوباره باز نوشتنم

آنچه می باید گفت

    چشم من شاید گفت

  یا همین دست که هنگام نوشتن لرزید

کاشکی چشم تو می دید

 
در برم باش که آسوده بگویم سخنم

   یا در آغوش بگیرم که نلرزد دل و دست

   آه ، چه خیالی می رفت  .... 

 
کاش بودی و منم

  به تو آسوده ز دل می گفتم

    یا تو در چشم ترم

 همه اسرار مرا می خواندی

           کاشکی می ماندی

 
چشم من بارانی ست

       در دلم توفانی ست

          در نبود تو چه سخت

               بغض من پنهانی ست    

کاش حرفهای دلم

          در مجال نامه بود

                 یا می شد از دلم

شعر تلخی را سرود

من بدون تو هنوز

         در سکوتی مبهمم

من بدون تو اسیر زندان غمم

منم آن گوشه نشین شب یلدای فراغ

کاش می شنیدی از من

          غم شب های فراغ

      کاش...

 و هزار گلپونه بوسه به چشمانت هديه مي دهم قابل ناز چشمانت را ندارد

ديرروز يادگاري هايت همدم من شدند و به حرفهاي نگفته من گوش دادند

 و برايم دلسوزي كردند البته به روش خودشان كه همان سكوت تكراري بود و

يادآوري خاطرات با تو بودن

دست نوشته ات را مي بوسيدم و گريه مي كردم زيبا ، به بزرگي مهرباني ات ببخش

 كه اشكهايم دست خطت را بوسيدند باز هم ستاره به ستاره جستجويت كردم

ولي نيافتمت

مهتاب كهكشان نيافتني من ، آنقدر بي تاب ديدنت شده ام كه دلتنگي ام را به قاصدك سپردم

 و به هزار شعر و ترانه رقصان به سوي تو فرستادم

روزها و شبها به دنبالت آمدند و تو را نديدند قاصدك هم برنگشت

 شايد او هم شيفته نگاه مهربانت شده باشد،

اشكالي ندارد تو عزيزي ، اگه يه قاصدك هم از من قبول كني ، خودش دنيايي است

كاش ياسهايي كه برايت پرپر شدند و به سويت آمدند، دوست داشتنم را برايت آواز

كنندكاش باران بعد از ظهرهايت، تو را به ياد اشكهاي من بيندازد.

نازنين ، هر پرنده سفر كرده اي از تو مي خواند و هر غنچه اي كه مي شكفد،

 نام تو را بر زبان مي آورد نيم نگاهي به روزهاي تنهايي ام كن و

 لحظه هاي زرد و بي صداي مرا تو آبي و ترانه باران كن

بگذار باز هم قاصدك ترانه هاي من در هواي دلتنگي تو پرواز كند

 همين حوالي بي قراري ها باز هم گلهاي بي تابي شكفته

 زيبا ، امشب ، شام غريبان عاشقانه من و تو است به

يادت مثل شمع مي سوزم و ذره ذره وجودم آب مي شود

تو هم به ياد بي تابي هايم شمعي روشن كن و بگذار مثل من بسوزد

مهرباني باران ، يادم كن در هر شبي كه بي ستاره شد...

سلام ای غروب غریبانه دل

 سلام ای طلوع سحرگاه رفتن

سلام ای غم لحظه های جدایی

خداحافظ ای شعر شب های روشن

خداحافظ ای قصه عاشقونه

خداحافظ ای آبی روشن عشق

خداحافظ ای عطر شعر شبانه

خداحافظ ای همنشین همیشه

خداحافظ ای داغ بر دل نشسته

تو تنها نمی مانی ای مانده بی من

تو را می سپارم به دل های خسته

تو را می سپارم به مینای مهتاب

تو را می سپارم به دامان دریا

اگر شب نشینم اگر شب شکسته

تو را می سپارم به رویای فردا

به شب می سپارم تو را تا نسوزد دلم

به دل می سپارم تو را تا نمیرد دلم

اگر چشمه واژه از غم نخشکد

اگر روزگار این صدا را نگیرد..

خداحافظ ای برگ و بار دل من

خداحافظ ای سایه سار همیشه

اگر سبز رفتی اگر زرد ماندم

خداحافظ ای نو بهار همیشه

خداحافظ...

دستش را باز کرد و به طرف آسمان گرفت

 تا شاید قطره ای باران رادر مشت بگیرد اما نه

ابری بود و نه بارانی اخمی کرد وگفت:

باید از این جا بروم باید به جایی بروم که سرزمین باران باشد.

سرش را پایین انداخت قطره اشکی بر دستش چکید......

باز پاييز است

باز اين دل از غمي ديرينه لبريز است

باز مي لرزد بر خود سرشاخه هاي بيد سرگردان

باز مي ريزد فرو بر چهره ام باران

باز رنجورم,خداوندا پريشانم

بازپاييز است...

باز اين دنيا غم انگيز است

باز پاييز است و هنگام جدايي ها

باز پاييز است و مرگ اشنايي ها

 نبضم تپشش را با درد تنظيم کرده

و لبهايم به بهانه ها ي ساده هم ميخندد

طرف کدام را بگيرم تا ديگري از من نگريزد

بر دردهايم بخندم

يا بر بهانه هايم گريه کنم؟

چه تشابه جالبيست ميان خنده و گريه هايم

هر دو ساختگي اند ...